Jeevana Vaividhyam

https://www.udemy.com/mastering-qlikview-set-analysis/learn/v4/overview

జీవన వైవిధ్యం
ర్మ, భక్తి, ధ్యానం- ఇవి వేరువేరు విషయాలుగా కనిపిస్తాయి. ఒక్కోసారి, పరస్పర వ్యతిరేకంగానూ అనిపిస్తాయి. కర్మలు అంటే, అర్థరహితమైన పనులు కావు. కాబట్టి, నిత్యం ధ్యానం చేసేవారు సైతం కర్మలు చేస్తుంటారు. అవి చిత్తమాలిన్యాన్ని తొలగిస్తాయి.

దేవతా స్వరూపాలు ఆశ్చర్యం కలిగిస్తుంటాయి. చంద్రశేఖరుడైన శివుడే గరళ కంఠుడు కూడా! పరమ శాంతమూర్తి అయిన ఆ ఈశ్వరుడే సందర్భాన్ని బట్టి ప్రళయకాల రుద్రుడవుతాడు. గణపతి ముఖం ఏనుగు రూపమైతే, దేహం మానవ రూపానిది. ఆ లంబోదరుడి భారీ శరీరాన్ని మోసేది ఓ చిట్టెలుక. ఎంత వింత? అయినా అవన్నీ స్వామికి సంపూర్ణంగా సరిపోయాయి. ఆయనను భక్తులు పరబ్రహ్మంగా ఆరాధిస్తారు.

ఈ ప్రకృతిలో పరమ వైవిధ్య విషయాలు అనేకం ఉన్నాయి. ఒక పక్క ఆకాశాన్నంటే మహోన్నత పర్వత శిఖరాలు, వాటి పక్కనే పాతాళంలాంటి అగాధమైన లోయలు. ఒక పక్క జలనిధులైన నదీనదాలు. ఇంకో వైపు చుక్క నీటికైనా నోచుకోని ఎడారులు. వాటితో జీవనయాత్ర సాగించడమే మనిషి పని.

దారి దోపిడులతో బతికే వ్యక్తి, ఆ తరవాత పరమ పవిత్ర కావ్యాన్ని రచించడం- ఎంత వైవిధ్యం! దొంగగా అతడు మహర్షులనే అడ్డగించి, దోచుకోవాలనుకున్నాడు. నిజం గ్రహించి వారి కాళ్లమీద పడ్డాడు. వారు ఉపదేశించిన ‘రామ’ మంత్రాన్ని భక్తితో ధ్యానించి, ఒక మహర్షిగా మారాడు. మహర్షి వాల్మీకిగా ఆయన రచించిన రామాయణమే, మానవాళికి సన్మార్గం చూపే ఇతిహాసంగా యుగయుగాలుగా విలసిల్లుతోంది.

కామం, క్రోధం, ద్వేషం, రాగం- పాపకార్యాలకు దారితీస్తుంటాయి. దూషణ, హింస, చౌర్యం కూడా పాపాలే! స్పృహ లేని స్థితిలో జరిగినవాటిని పాపాలుగా భావించరు. అలాగే- లోకానికి ఉపకారం చేయడం కోసం, శాంతంగా ఆలోచించి నిర్వహించే పనిని పాపంగా లెక్కించరు. శ్రీకృష్ణుడు గీతోపదేశాన్ని ముగిస్తూ ‘నిన్ను ఆవరించిన శోకం, మోహం తొలగిపోయాయా?’ అని అర్జునుణ్ని ప్రశ్నిస్తాడు. అందుకే- శోకం, మోహం లేకుండా చేసే యుద్ధాన్ని, దాని వల్ల జరిగే హింసను పాపంగా లెక్కించకూడదంటారు.

‘మనిషికి అమృత స్థితి కలగ లేదంటే దానికి కారణం కామ క్రోధాలే’ అంటుంది భగవద్గీత. ఇష్టానికి వ్యతిరేకం ‘అయిష్టం’. ఇష్టంవల్ల కామం కలుగుతుంది. అయిష్టం కారణంగా కోపం వస్తుంది. అదేవిధంగా, అయినవారి కష్టాలన్నీ తనవే అనుకొని శోకిస్తుంటాడు మనిషి. ‘శోకం లేకుండా మనిషి ఆనంద స్వరూపుడు కావడమే మోక్షం’ అన్నదే శంకరాచార్యుల బోధన సారాంశం! సద్గురువు ఉపదేశం ఎంతో పరివర్తన తెస్తుంది. అది మనిషిని అంధకారం నుంచి కాంతి వైపు నడిపించే దివ్య శక్తి.

ఒక జైనముని పాదాల్ని ఎందరో ఆశ్రయించి ధర్మదీక్ష పొందడాన్ని ఓ వేటగాడు గమనిస్తాడు. ‘స్వామీ! నాకూ దీక్ష ఇవ్వండి’ అని ప్రార్థిస్తాడు. ‘జంతువుల్ని హింసించే వేటగాడివి కదా… దీక్ష ఇవ్వడం కుదరదు’ అంటాడు ముని. ‘అది నా జీవిక’ అని బదులిస్తాడు వేటగాడు.

‘సరే! కనీసం ఏదో ఒక ప్రాణి పట్ల అహింసా వ్రతం ఆచరించు’ అని ముని సూచిస్తాడు. వేటగాడు అంగీకరిస్తాడు. అనంతరం ముని ధర్మదీక్ష ఇవ్వడంతో, అతడు కుందేళ్ల వేటకు స్వస్తి చెబుతాడు.

తరవాత ఆ వేటగాడికి వన్యప్రాణులపై జాలి కలుగుతుంది. జింకల వేట వదిలేస్తాడు. అనంతరం పక్షుల వేట మానుకుంటాడు. చివరకు అసలు ప్రాణిహింసనే అతడు త్యజిస్తాడు. తానే ఒక మునిగా మారిపోతాడు!

– డాక్టర్‌ పులిచెర్ల సాంబశివరావు

Online TV

http://www.freeintertv.com/view/id-262/United_Kingdom-1-1-1

udemy

https://www.udemy.com/master-polite-english/

Bill Inmon vs. Ralph Kimball

In the data warehousing field, we often hear about discussions on where a person / organization’s philosophy falls into Bill Inmon’s camp or into Ralph Kimball’s camp. We describe below the difference between the two.

Bill Inmon’s paradigm: Data warehouse is one part of the overall business intelligence system. An enterprise has one data warehouse, and data marts source their information from the data warehouse. In the data warehouse, information is stored in 3rd normal form.

Ralph Kimball’s paradigm: Data warehouse is the conglomerate of all data marts within the enterprise. Information is always stored in the dimensional model.

There is no right or wrong between these two ideas, as they represent different data warehousing philosophies. In reality, the data warehouse systems in most enterprises are closer to Ralph Kimball’s idea. This is because most data warehouses started out as a departmental effort, and hence they originated as a data mart. Only when more data marts are built later do they evolve into a data warehouse.

kimball.PNGinmann.PNG

Vasundhara

http://www.eenadu.net/homeinner.aspx?category=home&item=vasundhara1

QlikView How To (or Tips & Tricks) Application

https://community.qlik.com/docs/DOC-5486

kopam

కోపాన్ని జయిద్దాం!
‘తన కోపమె తన శత్రువు’ అంటాడు సుమతీ శతకకారుడు. ఆ శత్రువును జయించడం మాటలతో అయ్యే పని కాదు. మనిషి కోపం ఎదుటివారికి ఎంత బుద్ధి చెబుతుందో తెలియదు కాని, కోపగించిన వ్యక్తికే అది ఎంతో హాని చేస్తుంది. ముందుగా అతడి మనశ్శాంతి పోతుంది. నోరు చేదవుతుంది. గొంతు ఎండిపోతుంది.

‘ఆ క్షణంలో కోపంతో నాకు ఒళ్లు తెలియలేదు’ అని ఆ తరవాత ఆత్మీయులకు చెప్పి కొందరు పశ్చాత్తాపపడతారు. ఆ ఒకే ఒక్క క్షణం వారు నిదానించి ఉంటే, బాధపడే అవసరమే కలిగేది కాదు. సంకల్ప బలం ఉన్నవారికే అటువంటి సంయమనం ఉంటుంది.

‘కోపం రజో గుణ ప్రభావితం’ అంటుంది భగవద్గీత. కామం, క్రోధం అనేవి రజో గుణం నుంచి పుట్టిన మొలకలు. కోరికను, కోపాన్ని నిర్మూలించడం క్షణాల్లో జరిగే పని కాదు. ఈ ప్రపంచంలో కోరికలు లేనివాడంటూ ఉండడు. వాటి వెన్నంటే కోపమూ ఉంటుంది. భయం, కోరిక, కోపం, ఉద్రేకం… ఇవన్నీ మనోభావాలే! ఈ అన్నింటినీ మనిషి పూర్తిగా జయించలేకపోవచ్చు. అభ్యాస బలంతో నియంత్రించుకోవడం మాత్రం అతడి చేతుల్లోనే ఉంది.

ఒక్కోసారి క్రోధం రక్షణకు ఉపకరిస్తుంది. అధర్మాన్ని ఎదుర్కొనేందుకు అది అవసరమవుతుంది. కోపం లేనిదే, అది రానిదే అర్జునుడు యుద్ధభూమిలో విజయం సాధించగలిగేవాడు కాదు.

శ్రీరాముడి గురించి చెబుతూ ‘జిత క్రోధః’ అంటాడు వాల్మీకి. అంటే, రాముడు కోపాన్ని జయించినవాడని అర్థం. లంకా నగరం చేరేందుకు దారి ఇవ్వని సముద్రుడి మీద ఆయన కోపగించాడు. రణరంగంలో రావణుడిపై ఆగ్రహం ప్రదర్శించాడు. అవతార పురుషులు కోపాన్ని ఒక ఆయుధంగా ఉపయోగించడం ద్వారా ధర్మప్రతిష్ఠ చేస్తారనేందుకు ఇవన్నీ ఉదాహరణలు. మహాభారతం ధర్మరాజును కోప రహితుడిగా వర్ణించింది. ‘అలుగుటయే ఎరుంగని మహా మహితాత్ముడు అజాత శత్రుడే అలిగిననాడు…’ అని దుర్యోధనుణ్ని శ్రీకృష్ణుడు ముందుగానే హెచ్చరిస్తాడు.

ప్రేమ, దయ, ఆదరాలతో మనిషి ఈ లోకంలో ఏదైనా సాధించగలడు. ద్వేషం, క్రోధం వల్ల గెలుపు ఎన్నడూ సాధ్యం కాదు. సమయ సందర్భాల్ని బట్టి కోపం అభినయించవచ్చు కాని, బలప్రయోగం తగదు.

ఆధ్యాత్మిక రంగంలో సాధకుడికి క్రోధం ప్రథమ శత్రువు. ‘జీవితంలో కామక్రోధాల తీవ్రతను అదుపుచేసినవాడే సుఖపడతాడు’ అంటాడు గీతాచార్యుడు. జితక్రోధుడి (క్రోధాన్ని జయించినవాడి)కి స్నేహితులు ఎక్కువమంది ఉంటారు. కోపిష్టి మనిషికి శత్రువులు ఎక్కువ. కుటుంబసభ్యులు సైతం అటువంటివారికి దూరమవుతారు.

విశ్వామిత్రుడు బ్రహ్మర్షి కావాలని కాంక్షించి తపస్సు చేశాడు. అనంతరం ఆయన సాధనా బలంతో రాజర్షి కాగలిగినా, క్రోధం ఎదుట ఓడిపోయాడు. తన తపశ్శక్తిని వృథా చేసుకున్నాడు. అనేక సంవత్సరాలు తపస్సు చేస్తే కాని, బ్రహ్మర్షి కాలేకపోయాడు. దీన్నిబట్టి, కామం కంటే క్రోధం బలమైన శత్రువని స్పష్టమవుతుంది.

అభ్యాసంతో క్రోధాన్ని జయించవచ్చు. సాత్వికాహారం తీసుకుంటూ, భగవత్‌ ధ్యానం చేస్తూ, ధర్మగ్రంథాల అధ్యయనం సాగిస్తూ ఉంటే మనసు ప్రశాంతంగా ఉంటుంది. క్రోధం అదుపులోకి వస్తుంది. అలా అని ఆ తరవాత ఎన్నడూ కోపం రాదని చెప్పలేం. ఇంకొకరి కోపాన్ని భరించగలిగితే, మనమూ క్రోధాన్ని జయించినవాళ్లమవుతాం. ఉద్వేగం తగ్గాక, అవతలి వ్యక్తి తన తప్పు తాను తెలుసుకుంటాడు. ధర్మజుడు ఈ దివ్యగుణాన్ని కనబరచాడు.

అజ్ఞాతవాసంలో ఉండగా, కంకుభట్టు రూపంలో ధర్మజుడు పాచికలాడాడు. విరాటరాజు ఓటమి భరించలేక క్రోధం తెచ్చుకున్నాడు. పాచికల్ని విసిరికొట్టి రక్తం చిందేలా చేసినా, తొణకని ధీశాలి ధర్మరాజు. సహనమే అస్త్రంగా ధరించిన ఆయన, అజ్ఞాతవాస నియమానికి భంగం కలగకుండా పాండవుల్ని కాపాడగలిగాడు. క్షమ అనే కవచం ధరించిన సహనశీలిగా ధర్మరాజు వెలుగొందాడు. క్రోధం అనే శత్రువును జయించగలిగాడు!

– తటవర్తి రామచంద్రరావు